اختلال یادگیری را جدی بگیریم

اختلال یادگیری یعنی رشد ناکافی و نقایصی در کودک یا نوجوان در زمینه کسب مهارت‌های مورد انتظار در خواندن، نوشتن و ریاضی اطلاق می شود که نسبت به کودکان هم سن و ظرفیت هوشی مشابه در سطح پایین تر قرار دارد.

 

کودکان دچار اختلال یادگیری اکثراً دارای هوش طبیعی می باشند و در یک یا چند درس مشکل یادگیری دارند. عدم توانایی این کودکان در حوزه‌های خاص تحصیلی بروز می نماید.اکثر والدین بیان می کنند که کودک آنها در سایر موارد غیر از درس ، خوب می باشد ولی در موضوعات درسی ضعیف هستند. در محدوده سنی ۸تا ۱۱ سال بسیاری از کودکانی که تشخیص اختلال یادگیری در آنها مسجل می شود معمولاً دچار مشکلات هیجانی و رفتاری و از نظر عاطفی و سازگاری نرمال هستند.

علت اختلالات یادگیری نقص در دستگاه عصبی و شناختی می باشد که عوامل ارثی و محیطی هم در این اختلال نقش دارند.

اگر به موقع این اختلال تشخیص داده شود و حمایت لازم از سوی والدین و اولیای مدرسه صورت بگیرد می توان به کودک کمک شایانی نمود. متاسفانه اختلال یادگیری تا زمان رفتن کودک به مدرسه مورد شناسایی قرار نمی گیرد. اگر قبل از مدرسه متوجه مشکل در فرزند خود شدید حتما با روانشناس در میان بگذارید که ناتوانی یادگیری به سه دسته تقسیم می شود:۱- ناتوانی یادگیری ریاضیات.۲- ناتوانی یادگیری خواندن.۳_ ناتوانی در نوشتن.

کودکان دارای اختلال یادگیری معمولاً با عدم اعتماد به نفس، ناامیدی و شکست مواجه هستند.

بی توجهی و اختلال دقت و تمرکز حواس موجب اختلال هایی در ادراک و عملکرد پایین دانش آموز در مدرسه می شود، یکی از اقدامات مورد استفاده به کارگیری روش آموزش دقت برای این افراد است تا بدین صورت دقت و توجه آنان را افزایش داد.

کودک خود را به بازی کردن با همسالان خود تشویق کنید و خودتان هم برای بازی با کودک خود وقت بگذارید.

کارهایی را که کودک انجام می دهد تشویق کنید.

به سوالات کودک خود با دقت ‌ گوش کنید و ساده جواب دهید.

از سلامت جسمانی کودک خود(بینایی، شنوایی) اطمینان حاصل کنید.

مورد طعنه و سرزنش از سوی والدین واقع نگردد.

 به هر حال کودک دارای اختلال یادگیری، هم از شخصیتی قابل توجه برخوردار است و باید همه جوانب را در نظر گرفت  و با پیشرفت آهسته و گام به گام این کودکان  قدم های مثبتی را برداشت.

طاهره انصاری

روانشناس